Peter Middendorp verbleef een jaarlang onder de Haagse Kaasstolp. Hij huurde een kamer aan de Lange Poten, bij het Plein in Den Haag. Zijn observaties verschenen in dagblad De Pers. Een groot aantal van zijn dagelijkse stukjes zitten in de bundel ingeklemd tussen twee grotere stukken: de totale Ferry en De meester. De inleiding over Ferry Mingelen is bijzonder komisch, maar soms ook erg cynisch, de uitleiding over mr. B.C.L. Waanders is ontroerend. De kleine stukjes tussen de inleiding en de uitleiding zijn eigenlijk het bewijs van de stelling die Middendorp impliciet formuleert: tussen journalisten, voorlichters en politici is het kluitjesvoetbal geworden.

De kleffe omgang van deze beroepsgroepen komt het meest duidelijk tot uiting in Nieuwspoort waar men een code heeft om niet over zaken te schrijven. Mr. B.C.L. Waanders is altijd een tegenstander geweest van deze amicale omgang van de drie beroepsgroepen. Uit principe, maar waarschijnlijk ook door zijn verlegen karakter. Waanders gaat uit van het adagium dat een goede journalist geen vrienden heeft. Dat is de laatste decennia allemaal veranderd en dat heeft geleid tot “pack- journalism” en de Totale Ferry.

De journalisten in Den Haag doen allemaal hetzelfde: 

Dag in dag uit stonden ze daar, vaak jarenlang, en Ferry volgens mij al vanaf het einde van de jaren zestig. Allemaal stelden ze dezelfde vragen aan dezelfde mensen, raadpleegden ze dezelfde bronnen, schreven dezelfde berichten, en sloegen op tv dezelfde teksten uit. In Amerika heet dat pack-journalism, en het was moeilijk je aan de pack te ontrekken: nieuws was pas echt nieuws als iedereen het had en  hoe meer kranten dat nieuws op de voorpagina zetten, hoe belangrijker de pack het nieuws maakte, des te belangrijker die zichzelf kon vinden (pp. 11- 12.) 

De kijker naar Den Haag Vandaag kent alleen de bovenkant van Ferry (het colbert), terwijl de onderkant – de spijkerbroek – niet zichtbaar is. Ferry gedraagt zich, althans volgens de beschrijving van Middendorp net zoals een politicus die niet in de gaten heeft dat macht corrumpeert.

De stukjes van Middendorp evenaren de columns van Martin Bril en de kronkels van Carmiggelt. Hij observeert scherp en is daardoor soms kwetsend. Het leuke van Middendorp is dat hij zijn fouten ook toegeeft. Op basis van het boek Lange Poten, kom ik tot de conclusie dat Middendorp meer woorden nodig heeft dan de ruimte die zijn columns in De Pers bieden. Zijn stukken over Ferry Mingelen en mr. B.C.L. Waanders , waartussen de columns worden “gesandwiched” zijn superieur.

Peter van Middendorp, Lange Poten. Een jaar lang vreemdeling in Den Haag, Prometheus, Amsterdam, 2008